اعدام

زندگی همه ما شبیه زندانیانی است که قرار است فردا صبح اعدام شوند. برخی اول اعدام میشوند و برخی دیرتر. دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد. مرگ در انتظار همه ماست. چه انتظاری از این زندانیان میتوان داشت. باید شب قبل از اعدام را شاد باشند؟ باید بترسند؟ برخی هم همچنان در حال آزار هم هستند یا فرصت چاپیدن دیگری را از دست نمیدهند. در این شب قبل از اعدام که در نهایت نیست شدن در پایان آن است، انکه میترسد حق دارد، آنکه شاد است را تحسین میکنم اما آنی که در جمع کردن مال و ازار دادن دیگری و خوردن حق، همچنان در تکاپو است را چه باید نامید؟ این کار او بیهوده تر و احمقانه تر از کارهای دیگران نیست؟